عرضه توکن اوراق بهادار (STO) چیست؟

چقدر درباره عرضه سهام‌های مختلف به اعضای شبکه‌های مالی می‌دانید؟ درباره شیوه شرکت ثروتمندان در عرضه‌های اولیه چقدر اطلاعات دارید؟ عرضه توکن اوراق بهادار عرضه مختص ثروتمندان است! عرضه توکن اوراق بهادار یکی از روش‌هایی است که مانند عرضه اولیه کوین یا سکه به منظور به دست آوردن سرمایه برای یک پروژه راه اندازی می‌شود؛ با این تفاوت که این بار تنها سرمایه‌داران و ثروتمندان می‌توانند سهام دریافت کنند. عرضه توکن اوراق بهادار فرآیندی است که در آن سرمایه‌گذار پول خود را در ازای توکن‌های اوراق بهادار در اختیار شرکت قرار می‌دهد و سپس می‌تواند از توکن‌ها و اسناد دریافتی استفاده لازم را ببرد. 
این کار تحت قوانین خاصی انجام می‌شود و توسعه دهندگان این شیوه از عرضه، شدیدا به این مقررات معتقدند و این می‌تواند به دلیل ماهیت اوراق بهادار و توکن‌های بهادار باشد. کسب آشنایی با عرضه توکن اوراق بهادار می‌تواند برای اعضای اکوسیستم بازارهای مالی آنلاین بسیار مفید باشد؛ چرا که گاهی شما هم می‌توانید مشمول شرایط شده و از این عرضه سود لازم را ببرید. با توجه به این مسئله وبسایت کرپیتوباز در این مقاله شما را با مفهوم عرضه توکن اوراق بهادار، تفاوت آن با مهم‌ترین عرضه‌ها مانند عرضه ICO و IPO و همچنین چالش‌های موجود بر سر راه این فرآیند آشنا می‌کند و در ادامه اطلاعاتی را درباره امنیت عرضه توکن اوراق بهادار و قوانینی که برای این کار تصویب شده‌اند در اختیار شما قرار می‌دهد. 

توکن اوراق بهادار چه سرمایه‌ای است؟

در دنیای مالی دیجیتال، پول‌ها عموما یا به‌عنوان سکه یا به‌عنوان توکن در سطح بازار منتشر می‌شوند و هر کسی می‌تواند با خرید و فروش آن‌ها درآمد کسب کند. حالا در نظر بگیرید اگر قرار باشد یک کالای فیزیکی یا سهام یک شرکت اگر بخواهد به‌عنوان یک نوع سرمایه در بازارهای مالی مورد استفاده و خرید و فروش قرار بگیرد چگونه قرار است مورد معامله شوند؟ این نوع دارایی‌ها در خصوص معامله در دنیای واقعی به صورت اوراق بهادار دست به دست می‌شوند؛ اما در چنین شرایطی نظیر بازارهای مالی آنلاین و قیمت ارزهای دیجیتال نیاز است که ما آن‌ها را به صورت واحد به واحد تبدیل به توکن‌های اوراق بهادار کنیم، دقیقا مانند توکن‌های موجود و متنوعی که هر روز ترید می‌شوند.

 در تعریف صحیح توکن اوراق بهادار اینگونه می‌توان گفت که دارایی‌های دیجیتالی هستند که ارزش خودشان را از یک دارایی و سرمایه خارجی و فیزیکی دریافت کرده‌اند. این توکن‌ها به توکن‌های امنیتی هم معروف هستند؛ به این علت که نماینده ارزش یک دارایی دیگر را بر عهده دارند و همچنین تابع قوانین فدرال هستند تا مورد کلاهبرداری و سو استفاده قرار نگیرند و به دست هر کسی نیفتند. از آنجایی که این دارایی‌ها نماینده اوراق بهادار شرکت‌ها و سرمایه‌های بیرونی و همچنین تسهیلات هستند، نقدینگی بسیار بالایی دارند و انتقال ارزش این‌ها کار دشواری نخواهد بود.

عرضه توکن اوراق بهادار یعنی چه؟

حالا که متوجه شدیم توکن‌های اوراق بهادار چه سرمایه‌هایی هستند، راحت‌تر می‌توانیم متوجه فرآیند عرضه شویم. همان طور که گفته شد، این عرضه بسیار شبیه به عرضه اولیه کوین و عرضه اولیه سهام در شرکت‌هایی که می‌خواهد از سهامی خاص به عام تبدیل شوند انجام می‌گیرد. در فرآیند عرضه توکن اوراق بهادار که با نام STO (Security Token Offerings) نیز شناخته می‌شود، یک شرکت سعی می‌کند توکن‌های خودش را که در بلاکچین به صورت بومی منتشر کرده، به افرادی بدهد که قابل اعتماد هستند و در ازای این کار سرمایه‌ای را برای شرکت به دست آورند. در اصل STO روشی برای جذب سرمایه است؛ با این تفاوت که بی دقتی‌ها و سهولت ICO را ندارد و همواره به دنبال پیدا کردن سرمایه‌گذارانی دست به نقد است. همین موضوع باعث شده که ابتدا این دارایی‌ها از یک تست به نام تست هاوی عبور داده شوند و در صورت موفقیت به‌عنوان توکن‌های امنیتی در بازار به حساب بیایند. (تست هاوی یک نوع آزمایش است که دیوان عالی آمریکا به منظور تایید صلاحیت کردن معاملات مختلف که به‌عنوان قراردادهای سرمایه‌گذاری شناخته می‌شوند از آن استفاده می‌کند).

سازوکار توکن اوراق بهادار 

در خصوص توکن اوراق بهادار و اینکه بعد از عرضه چه اتفاقاتی ممکن است برای فرد سرمایه‌گذار پیش بیاید باید گفت که توکن‌های امنیتی یا توکن‌های اوراق بهادار سرمایه‌ای است که به‌عنوان نماینده یک سهم از دارایی شرکت در بازار حضور دارند؛ با این تفاوت که جنبه دیجیتالی به خود گرفته‌اند. با توجه به این موضوع می‌توان گفت که کاربران و سرمایه‌گذارانی که این توکن‌ها را خریداری می‌کنند مانند یکی از سهام داران شرکت به حساب می‌آیند و در سود شرکت سهیم خواهند بود، همان طور که در زمان ضرر همه با هم به نسبت اندازه سرمایه‌شان ضرر می‌کنند.

تفاوت سودگیری در عرضه توکن اوراق بهادار با سودگیری در دنیای واقعی این است که در دنیای دیجیتال در صورت سود، شما توکن‌های بیشتری از آن نوع دارایی از طرف شرکت دریافت خواهید کرد. همچنین مانند یک پروتکل دموکراتیک که در شرکت‌ها حکم فرماست شما به نسبت سرمایه‌ای که در اختیار دارید می‌توانید در رای‌گیری‌های منتشر شده در شبکه شرکت کنید و درباره مسیر آینده شرکت و توکن‌هایتان تصمیمی اتخاذ کنید.

تفاوت بین STO و ICO 

قبل از اینکه به تفاوت‌های بین عرضه اوراق بهادار و عرضه اولیه سکه یا کوین بپردازیم، بهتر است ببینیم ICO یعنی چه؟ ICO یا  Initial Coin Offering فرآیندی است که در آن یک پروژه رمزارزی برای جذب سرمایه بخشی از توکن‌ها یا کوین‌های خودش را به سرمایه‌گذاران می‌دهد. در خصوص تفاوت بین ICO و STO باید گفت که STOها عموما از سمت یک دارایی خارجی پشتیبانی می‌شوند (مانند استیبل کوین‌ها) و همچنین تحت یک سری قوانین و نهادهای نظارتی عملی می‌شوند؛ در حالی که در ICO، هیچ نهاد نظارتی وجود ندارد و مثل ترید و بدون تبعیت از یک سری قوانین خاص، سرمایه‌گذاران سهام دریافت می‌کنند. همچنین راه اندازی ICO همیشه راحت‌تر است؛ چرا که هرکسی با هر پروژه‌ای می‌تواند یک عرضه اولیه کوین برای پروژه‌اش داشته باشد.

 به همین دلیل ICO بودجه کمتری برای شروع نیاز دارد؛ در صورتی که داستان برای STO بسیار دشوارتر است. در عرضه توکن اوراق بهادار چون سازندگان باید از یک سری قوانین خاص پیروی کنند، باید زیر ساخت‌های پروژه خود را هم طبق آن‌ها بسازند. از طرفی نیاز است که سرمایه‌گذاران معتبری را هم برای توکن‌های خود بیایند که جمع این شرایط، باعث سخت‌تر شدن فرآیند می‌شود. STOها همیشه نسبت به ICOها امن‌تر هستند. از آنجایی که در ICOها ناظر وجود ندارد، ممکن است هر یک از طرفین سازنده یا سرمایه‌گذار در یک پرداخت متقلبانه فریب بخورند و همچنین برگرداندن پول پس از این اتفاق دیگر امکان پذیر نیست. در مقابل، STOها طبق مقرراتی که در فضای بلاکچین حاکم است فعالیت می‌کنند و قابل‌اعتماد‌تر هستند و نسبت به ICOها راه بسیار مطمئن‌تری برای سرمایه‌گذاری و تامین بودجه شناخته می‌شوند. 

از دیگر تفاوت‌های بین STO و ICO این است که ICOها در فضایی پر از هرج و مرج و پلتفرمی که کسی از فرد مقابل خود اطمینان ندارد فعالیت می‌کنند. بسیاری از پروژه‌ها به قول‌هایی که داده‌اند عمل نمی‌کنند و بسیاری از آن‌ها نیز با شکست مواجه می‌شوند و سرمایه‌گذار را با انبوهی از توکن‌های به درد نخور تنها می‌گذارند. مردم بسیاری قربانی عرضه اولیه سکه می‌شوند؛ در حالی که در عرضه توکن اوراق بهادار، این دارایی‌ها به علت قانونمند بودن بیشتر مانند سهام عمل می‌کنند و سرمایه‌گذار و سازنده می‌توانند ابتدا به راحتی یک دیگر را بشناسند و درباره پروژه اطمینان حاصل کنند. همه این تفاوت‌ها باعث شده است که امروزه عرضه توکن اوراق بهادار بسیار بیشتر شود و آمار ICO رو به کاهش رود. 

تفاوت بین STO و IPO

عرضه IPO یا Initial public offering فرآیندی است که در آن یک شرکت خصوصی وقتی قرار است برای اولین بار تبدیل به سهامی عام شود، سهام خودش را به افراد دیگر پیشنهاد می‌کند. این نیز یکی از روش‌هایی است که شرکت‌های خصوصی برای به دست آوردن سرمایه انجام می‌دهند و سعی می‌کنند سهامداران خود را از بین سرمایه‌گذاران معتبرتر انتخاب کنند. درباره تفاوت IPO و STO اینگونه می‌توان گفت که این دو از ریشه با هم تفاوت دارند؛ به این صورت که در عرضه توکن اوراق بهادار، این دارایی در بستر یک بلاکچین و به صورت توکن ارائه می‌شود. در مقابل، در عرضه عمومی اولیه، شرکت‌ها برای سهامداران خود یک گواهینامه اشتراک را در بستر بازار سنتی صادر می‌کنند.

 همچنین IPOها عموما بسیار پرهزینه‌تر هستند. این شرکت‌ها برای دسترسی به یک پایگاه داده عمیق برای سرمایه‌گذاری نیاز دارند که با بانک‌ها، وکلا و نهادهای زیادی همکاری کنند و به آن‌ها پول بپردازند؛ در صورتی که STO چنین شرایطی را ندارد. البته عرضه توکن اوراق بهادار هم نیازمند مشاوره وکلا و موسسات سرمایه‌گذاری هستند؛ اما در این مورد، این فرآیندها به صورت داخلی و آسان‌تری برای سازندگان مهیا می‌شود. همچنین از طرفی STOها چون در بازاری فعالیت می‌کنند که نفر سوم و واسطه‌ها از آن حذف شده‌اند پس نسبت به دارایی‌های موجود در بازارسنتی، دارایی‌های ارزان‌تری را در احتیار سرمایه‌گذاران قرار می‌دهند. 

چه کسانی می‌توانند در عرضه توکن اوراق بهادار شرکت کنند؟

یکی از اصلی‌ترین تفاوت‌ها و همچنین ویژگی‌های خاص عرضه توکن اوراق بهادار یا STO این است که هر کسی نمی‌تواند به این توکن‌ها دسترسی پیدا کند. این موضوع به خصوص در ایالات متحده آمریکا بیشتر قابل درک است؛ به این صورت که در آن کشور تنها سرمایه‌گذاران قادرند برای عرضه توکن اوراق بهادار اقدام کنند. البته ممکن است این موضوع در برخی از عرضه‌ها و همچنین بیرون از خاک آمریکا معتبر نباشد. به عبارت دیگر ممکن است شما بتوانید در داخل ایران هم به نحوی به برخی از STOها دست پیدا کنید؛ مگر اینکه یک سری محدودیت خاص شامل حال شما شود. از طرفی عرضه توکن اوراق بهادار در همه صرافی‌ها آزاد نیست و صرافی‌های عادی نمی‌توانند از این طرح پشتیبانی کنند. این موضوع به این دلیل است که هر صرافی نمی‌تواند قوانینی که برای عرضه توکن اوراق بهادار از سمت فدرال تنظیم شده را رعایت کند؛ به این ترتیب برای معامله توکن‌های اوراق بهادار حتما باید به یک سری صرافی‌های خاص مراجعه کنید و ابتدا بررسی کنید که آیا صرافی مورد نظر شما از نظر روش‌های پردازشی با مقررات STOها مطابقت دارند یا خیر!

چالش‌های موجود بر سر راه عرضه توکن اوراق بهادار 

همان طور که گفتیم، عرضه توکن اوراق بهادار به همین سادگی‌ها هم نیست و حتی علاوه بر کاربران و سرمایه‌گذارانی که دوست دارند در این طرح‌ها شرکت کنند، برای توسعه دهندگانشان هم دشواری‌هایی در عرضه به وجود می‌آورند. اولین و بزرگ‌ترین چالشی که عرضه توکن اوراق بهادار با آن روبه‌روست قوانینی است که رو به افزایش است و هر بار توسعه دهندگان و کاربران را در خرید و فروش محدودتر می‌کند. در ادامه درباره این قوانین صحبت بیشتری خواهیم داشت. از دیگر چالش‌هایی که بر سر راه عرضه توکن اوراق بهادار است این است که این کار مسئولیت اداری و فرآیندهای پیچیده بیشتری را در مسیر به شرکت و خریدار تحمیل می‌کند. 

در واقع شرکت نیاز دارد به علت قوانین اطمینان حاصل کند که خریدار دارای شرایطی که در آیین نامه ذکر شده هست یا نه؟ برای این مسئله توسعه دهندگان ابتدا باید عملی نظیر KYC (مشتری خود را بشناسید- این سری از اعمال برای شناخت هر چه بیشتر اصالت مشتری و توانایی او در خرید و غیره انجام می‌شود تا سرمایه‌گذاران مناسب پیدا شوند)، AML (اعمال ضد پول شویی)، پیگیری مالکیت، مصوبات مبادله‌ای، حضانت و غیره را انجام دهند تا درباره شرایط معامله مطمئن شوند. زنجیره‌ای از این فرآیندها به علت کار اضافی هزینه بسیار زیادی دارند و با اینکه از روش IPO سنتی بسیار ارزان‌تر هستند، اما نسبت به ICOها سودمندی کمتری دارند؛ چراکه بیشتر حجم سود عرضه توکن اوراق بهادار در مسیر کارهای اداری صرف شده است. 

از دیگر چالش‌هایی که بر سر راه عرضه توکن اوراق بهادار هست می‌توان به این موضوع اشاره کرد به علت ذات بازارهای مالی که در آن‌ها واسطه‌ها، وکلا، دلال‌ها و حتی بانک‌ها و دولت‌ها حضور ندارند، شرکت مجبور است به‌عنوان یکی از طرفین در معامله تمام مراحل تایید و احراز هویت و همچنین وکالت معامله را بر عهده بگیرد. همچنین از طرفی قوانین وضع شده در خصوص شرایط لازم برای خریدار باعث می‌شود تعداد کاربران و متقاضیان واجد شرایطی که می‌توانند به‌عنوان سرمایه‌گذار در عرضه توکن اوراق بهادار شرکت کنند بسیار کاهش یابد و به اصطلاح مشتری کم شود.  

امنیت عرضه توکن اوراق بهادار چگونه تامین می‌شود؟

از قبل می‌دانستید که این دارایی‌ها ابتدا از تست هاوی عبور می‌کنند و در صورت تایید به‌عنوان توکن‌های امنیتی شناخته می‌شود به همین دلیل لازم است که امنیت آن‌ها نیز نسبت به دیگر دارایی‌ها به صورت خاص‌تری تامین شود. جالب است بدانید که امنیت عرضه توکن اوراق بهادار و به صورت کلی Security Tokenها با استفاده از سه رمز حفاظت می‌شود؛ به عبارت دیگر شما برای دسترسی به این نوع سرمایه نیاز دارید سه رمز مخصوص در اختیار داشته باشید. 

سه رمزی که برای امنیت توکن اوراق بهادار استفاده می‌شود شامل رمز استاتیک (Static password)، رمز پویا (Dynamic password) و رمز پاسخ به چالش (Challenge-response) است. هر یک از این رمزها به منظور خاصی طراحی شده‌اند؛ به این صورت که رمز استاتیک توسط خود پروتکل ارتباطی که توکن اوراق بهادار در آن قرار دارد ذخیره شده و منتقل می‌شود. کاربران نمی‌توانند این رمز عبور را ببینند و به همین دلیل امنیت بسیار زیادی دارد. از طرفی رمزعبورهای پویا یا دینامیک، رمزهایی هستند که به صورت چرخشی کار می‌کنند؛ یعنی پس از زمان خاصی منقضی می‌شوند و همچنین یک بار مصرف هستند. در نهایت رمز پاسخ به چالش نیز برای اثبات مالکیت یک سرمایه‌گذار مورد استفاده قرار می‌گیرد. 

مقررات عرضه توکن اوراق بهادار چیست؟

پیش از این گفتیم که عرضه توکن اوراق بهادار تحت نظر یک سری قوانین خاص انجام می‌شود. این قوانین و مقررات توسط امنیت فدرال و در کشور آمریکا تصویب می‌شوند. آنتونی پمپلیانو (Anthony Pompliano) مدیر و متخصص شرکت مورگان کریک (Morgan Creek) که در زمینه بلاکچین و دارایی‌های دیجیتالی سررشته دارد، درباره این مسئله این گونه می‌گوید که از آنجایی که همه توکن‌های اوراق بهادار تابع مقررات امنیت فدرال هستند، تمام آن‌ها با قوانین ذکر شده سازگارند و از آن پیروی می‌کنند. مقررات حاکم بر عرضه اوراق بهادار به سه دسته تقسیم می‌شود:

مقررات D

در این سری از مقررات طبق آیین نامه سرمایه‌گذارانی که قصد شرکت در عرضه اوراق بهادار و خرید سهام دارند می‌توانند درخواست دهند که در SEC به ثبت نرسند (SEC یا Securities and Exchange Comission کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا است که وظیفه دارد به‌عنوان یک آژانس نظارتی و مستقل از دارایی سرمایه‌گذاران حفاظت کند، یک سری از قوانین را برای اجرای انصاف و نظم در بورس ایجاد کند و همچنین بازار را نظم ببخشد). این کار تنها زمانی ممکن می‌شود که طبق قانون فرمی که تحت عنوان «فرم D» است، توسط شرکت سهامدار و سازنده توکن آماده و پر شود. 

به این ترتیب برخی از شرکت‌ها می‌توانند با توجه به بخش ۵۰۶C از سرمایه‌گذاران خود این درخواست را بکنند؛ اما در قسمت دیگری از این مقررات مشاهده می‌کنیم که شرکت‌ها با توجه به همین بخش ۵۰۶C موظف هستند که سرمایه‌گذاران را به خوبی بشناسند و اعتبار واقعی آن‌ها را تایید کنند تا در زمان ارائه درخواست، با در دست داشتن اطلاعات درست و بدون موارد گمراه کننده فرآیند را عملی کنند (بخش ۵۰۶C قانونی است که به شرکت‌ها این اجازه را می‌دهد که پیشنهادات خرید خود را به باپتانسیل‌ترین سرمایه‌گذاران از طریق پلتفرم‌های اینترنتی، وبسایت، شبکه‌های اجتماعی، کمپین‌های تلویزیونی و حتی تبلیغات رادیویی ارائه کنند).

مقررات A +

در سری مقررات A + یک معافیت برای سازندگان در نظر گرفته شده که به آن‌ها اجازه می‌دهد تا سقف 50 میلیون دلار و با یک درخواست عمومی، توکن‌های اوراق بهاداری که توسط سازمان SEC تایید شده‌اند را به سرمایه‌گذارانی بدهند که نامعتبر هستند. این کار کمی با مقررات دیگری که توسط امنیت فدرال وضع شده متفاوت است؛ به همین دلیل صدور چنین آیین نامه‌ای با این معافیت یکی از وقت‌گیرترین فرآیندهای دنیای عرضه اوراق بهادار است و همچنین بیشترین هزینه را نسبت به کارهای دیگر می‌طلبد. 

مقررات S

این سری مقررات برای سرمایه‌گذارانی است که در کشور آمریکا اقامت ندارند و از سایر نقاط جهان در عرضه توکن اوراق بهادار شرکت می‌کنند. در این سری از قوانین عنوان شده که این گونه سرمایه‌گذاران از پیروی قوانین آمریکا برای این‌ کار معاف هستند و باید تحت قوانین کشوری که در آن زندگی می‌کنند در معاملات رفتار کنند. به همین ترتیب، طبق بند 5 قانون 1993 این افراد مشمول مراحل ثبت نام و بررسی اعتبار به‌عنوان یک سرمایه‌گذار نیستند و باید به مراجع قانونی خود در این مبحث مراجعه داشته باشند. 

عرضه توکن اوراق بهاردار؛ عرضه سرمایه برای ثروتمندان

عرضه توکن اوراق بهادار یکی از پیچیده‌ترین فرایندهایی است که یک شرکت به منظور جذب سرمایه راه اندازی می‌کند. توکن‌های اوراق بهادار دارایی‌هایی هستند که ارزش خودشان را از یک دارایی فیزیکی، تسهیلات و یا حتی سهام‌های دیگر شرکت‌ها که به‌عنوان توکن، دیجیتالی شده‌اند می‌گیرند. به همین ترتیب وقتی شرکت‌ها بخواهند مانند پروژه‌های رمزارزی سرمایه‌ای به دست آورند، به عرضه توکن اوراق بهادار روی می‌آورند. البته این فرآیند تفاوت‌های زیادی با فرآیند ICO، IPO و غیره دارد و همچنین تحت قوانین خاصی که امنیت فدرال برای آن تنظیم می‌کند عملی می‌شود. 

همچنین درباره عرضه توکن اوراق بهادار باید گفت که هرکسی نمی‌تواند برای این سهام‌ها درخواست دهد؛ چرا که اعتبار و سرمایه سرمایه‌گذار حتما چک خواهد شد. چنانچه شما هم دوست دارید که در عرضه توکن اوراق بهادار شرکت کنید بهتر است درباره صرافی‌های دارای قابلیت معامله چنین دارایی‌هایی اطلاعات لازم را به دست آورید. وبسایت کریپتوباز امیدوار است شما از خواندن این مطلب به پاسخ سوالات خود رسیده باشید؛ در غیر اینصورت می‌توانید سوال خود را در بخش کامنت‌ها مطرح کنید.